Polskie przepisy przewidują dwa sposoby naliczania składek ubezpieczeniowych od pracowników przebywających poza granicami kraju. Pierwszy sposób dotyczy pracowników będących w zagranicznej podróży służbowej, natomiast drugi związany jest z osobami zatrudnionymi za granicą u polskich pracodawców. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągany u pracodawcy z tytułu stosunku pracy. Wynika to z treści art.18 ust.1 oraz art.20 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawa wyłącza z tej podstawy między innymi wynagrodzenia wypłacane pracownikom za czas niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłki. Rozbudowany wykaz przychodów niepodlegających oskładkowaniu zawiera rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.